Film Dünyası

Dream House[2011]

2012-01-24T20:45:00.002+02:00

Bir günde iki tane R.Weisz filmi izlemek, bazen bünyeyi rahatlatıyor…

Senaryosu D.Loucka tarafından yazılan filmimizde, yoğun iş hayatından nihayet sıyrılıp ufak bir şehre taşınan ve burada kendileri için ev alan bir ailenin hikâyesi anlatılıyor. Zamanla aile babası başta olmak üzere tüm aile yeni evlerinde, yeni komşuları tarafından çıkartılan dedikoduları duyacak ve yaşadıkları evde daha önceden cinayetler işlendiğinin farkına varacaktır.

Gerilim ve korku mu? Bir dakika acaba ben yanlış filmi falan mı izledim ki? Yok, yok sanırım doğru filmden bahsediyorum, o zaman haydi biraz daha derinlere doğru devam edelim. Film hayal ve gerçeklik arasında gidip geliyor, ama asıl beni cezbeden kısmı gerçek kısma biraz daha yakın olması… İlk yarım saatten sonra bir anda tam tersine dönen, renkleri solan ve havası kararan bir filmden bahsediyorum. Bir anda gördüğünüz bütün mutlu sahnelerin, ahenkle dans eden renklerin solduğunu ve bittiğini görüyorsunuz. İşte gerçek hikaye buradan sonra başlıyor.

Defalarca kere kendi kendinize tahminler yaratıyorsunuz sonuyla alakalı olarak. Bu sefer buldum dediğiniz her seferinde yanıldığını görüyorsunuz ve daha fazla merakla izlemeye devam ediyorsunuz. Yukarılarda bahsettiğim gerilim öğesi de tam olarak burada filme dahil oluyor. Daha heycanlı olarak yola devam ediyorsunuz. Sahneler değiştikçe heyecan biraz daha artıyor. İşin iyi olan kısmı sanki sonu gelmeyecekmiş gibi devam ediyor film. Kötü kısmı ise sanki bir anda yönetmen saatine bakıyor ve ‘’haydi zaman doldu, biter’’ tarzında bir son olmuş.

Başlarda sıragelen lanetli ev hikayelerinden biri sanıyorsunuz ama kesinlikle bunlardan değil. Tek falsosu, kurgusunda ki açıklar. Teorik olarak iki farklı hikayeden bahsettiğini ( biraz spoiler mı oldu? Hayır!) düşünürsek aradaki bağlantıları kurmaya çalışırken biraz açık vermişler. En azından bu açıklar filmin sonu hakkında ya da konunun sonu hakkında çok geniş bilgi vermiyor ama keşke olmasaydı demeden de olmuyor.

Senaryonun sürekli ters köşeye yatırması ve sonunda bekleneni vermesi harika, D.Craig az daha çok ucuz bir filme kurban gidiyormuş, son anda kurtarmış, aynı zamanda filmi de bir seviye ileriye taşımış. Konudan ve senaryodan bağımsız olarak söylemek isterim ki, D.Craig’i yakın zamanda, sinemada psikopat rolünü oynarken görmeyi çok isterim. Surat ifadesi, hareketler olarak bunun altından kalkabileceği ışığını bana fazlasıyla verdi.

Sonuç olarak 2012 de izlediğim en iyi film değildi belki ama açık ara en iyi senaryolardan biriydi. Bir şans vermeniz gerekiyor bence… Unutmadan, korku ve gerilim yok… Önyargılarla izlememekte fayda var.

Kavşak [2011]

2012-01-21T21:55:00.002+02:00

Hiçbir yerde duymamama rağmen, en büyük ve en iğrenç özelliklerimden birini kullanarak ‘’Kavşak (2011)‘’ i izlemeye karar verdim. Şöyle izlemeden önce oyuncu kadrosuna bir göz gezdirmek istedim alışılmışın dışında ve Güven Kıraç ismini gördüğüm anda geri kalanı okumaya devam etmenin gereksiz olacağını düşünerek kapattım ve izledim.

“Bir şirkette muhasebe şefi olarak çalışan Güven’in hikâyesini anlatıyor. Mutlu bir evliliği olan Güven’in rutin hayatı, ofise yeni gelen bölüm şefi Arzu tarafından biraz merak ediliyor ve olmadık şekillerde araştırmaya başlanıyor. Ötye yanda ev sahibinin oğlu, Güven’in oturduğu evi yıktırmak üzere bir müteahhitle anlaşmak üzeredir ve evden çıkmasını istemektedir. Muhasebe...

The Whistleblower [2011]

2012-01-19T22:15:00.003+02:00

They’re war whore…

Yaşanmış gerçek hikâyeleri izlemeyi gerçekten çok seviyorum. En azından uydurma ya da abartma olmadığını, hayal ürünü ya da uydurma olmadıklarını bilmek hoşuma gidiyor. Elbette her uyarlama senaryoda bile bir takım ‘’katkılar’’ vardır ama gene de hikâyenin yaşanmış olması bile beni mutlu etmeye yetiyor.

Bir kadının ( Balkovac ), Birleşmiş Milletler’e ve onun komplocu ortaklarına kafa tutmasının hikâyesi. Barış gönüllüsü olarak gittiği Saraybosna’da BM’nin Toplumsal Cinsiyet Bürosu’nun başına geçer. Ama karşısına orada bulunan neredeyse herkesin karıştığı korkunç bir seks ticareti çıkar. Yavaş yavaş araştırmalarına ve incelemelere başlar ve devam ettikçe her yöne yayılan bu entrikanın hesabını kimsenin veremeyeceğini anlar.

Amerika’nın her zaman yaptığı gibi bir iyiyiz, barışçıyız, savaş yapmayız tarzındaki palavralarını izlemeyeli uzun zaman olmuştu. Bu filmi izleyerek böyle bir gerçeğin olduğunu bir kere daha hatırlamış oldum iyi mi oldu kötü mü oldu karar veremedim… Filmi yeteri kadar sade ve net olarak açıklayabiliriz lakin Saraybosna da kurulu bir düzen vardır. Daha sonrasında biri gelir ve düzeni bozmaya, ona karşı koymaya çalışır. E doğal olarak etrafta bu düzenin bozulmamasını isteyenlerde vardır ve onların hepsini karşısına alır ve biz buna film deriz. Ne kadar net değil mi?

Savaş yetmemiş gibi sonrasından gelen skandallar ve bu tarz insanların üzerinden oynanan kirli oyunlar hiç hoş değildir. Önemli mesajları yansıtmaya çalışan film ne yazık ki gereken mesajları verememiş. Bu konuda fazla takılmasak bile ya verilmeye çalışılmış ama başarısız olunmuş dram öğesi? Zaten doğal duruş olarak olaya konsantre olmanız biraz zaman alıyor bu nedenle başlarda biraz sıkıyor, her ne kadar sonralarında doğallığı sayesinde sizi de bir şekilde konuya dahil ediyor olsa da bütünlük bir türlü sağlanamamış.

Gerçekleri gün yüzüne çıkartma yapısıyla dikkatleri üzerine çekmeyi başarmış film ama ne yazık ki eksik bir sürü parça var. Yukarıda da söylemeye çalıştığım gibi yalın yapısı filme farklı bir etki getirmiş. R.Weisz gerçekten iyi bir performans sergilemiş diyebilirim. Filmin afişinde M.Belluci ismini de görmüştüm ama tam olarak tanıyamadım kendisini. Ne yazık ki yıllar gerçekten çok şey götürmüş ondan.

İzlemenizi tavsiye ederim, lakin dokunaklı ve bazı şok edici sahneleri olduğunu belirtirim. İzlenmeye değer olarak görsem de ben o kadar çok beğenmedim.

İyi Seyirler

Hesher [2011]

2012-01-18T21:49:00.001+02:00

Hesher was here!

Film 13 yaşında annesini kaybeden bir çocuğun hikâyesini anlatıyor basitçe. Elbette J.G.Levitt’in olduğu filmin bu kadar basit bir konusunun olması beklenemez. Biraz daha yaratıcılık ve değişik karakter katmak lazım olayların içine değil mi?

Çocuğumuzun okul hayatı ve bu hayatta yaşadığı zorluklardan bahsederek film başlıyor. Daha sonralarında çok ilginç bir şekilde Hesher ile karşılaşıyor ve beklenmedik bir biçimde Hesher, çocuğun hayatına giriyor ve sanki ailesinden bir parçaymış gibi hareket etmeye başlıyor. Tam bu arada Nicole olayların içine girer. Filmde şu ana kadar iki karakterden bahsetmişken bu sayı üçe çıkar ve çok daha zevkli bir hale gelir.

Karakter incelemesi yapan tarzı çok severim. Şöyle açıklamak gerekir ki, buradaki üç karakterin hatta ana karakterler arasında sayabileceğimiz baba ve anneannenin bile farklı bir background’u var. Konudan fazla sapmayalım, her karakterin kendi sorunları var ve hayata farklı bir şekilde tutunmaya çalışıyorlar. Film doğal olarak biraz ilerlemeyen havada geçiyor. Aşırı derecede aksiyon olmayan, daha çok durağan konular üzerine yapılmış filmin çok da hızlı olması beklenemezdi elbette.

Çok fazla ‘’geyik’’ yaptım. Asıl konuya gelirsek, annelerimizden babalarımızdan sürekli duyar ve hayatta bazı acı tecrübeler yaşayarak kendimiz de deneyimlemişizdir mutlaka. ‘’ Neden değerlerimizi veya değerleri kaybedince anlarız?’’ Bunun üzerine yapılmış bir film izlemek gerçekten çok sıkıcı olabilirdi, eğer Hesher bu hikâyede ana karakter olarak rol almasaydı. Argo kelimelerin çokluğu, Hesher gibi psikopat bi karakterin olması... Farklı düşünülmüş, düz bir şekilde anlatılmış, harika bir hesher karakteriyle üzerinde durulmuş ve gerçekten etkileyici oyuncu kadrosuna sahip olan 'Hesher' filmini bence izlemelisiniz. Film Hesher karakteriyle farklı bir şekilde işlenmiş, fakat bu benim adıma çok güzeldi. Etkilenmediğimi söylersem filmden yalan söylemiş olurum.

İşlediği konuyu tahmin etmek aslında o kadar da zor değil ama filmin akışı içinde farklı olaylar görüyorsunuz ve bir o kadar da farklı tepkiler görüyorsunuz. Bunların her birinde farklı bir noktaya parmak basılmak, her olayda olabildiğince farklı bir duyguyu işlemeye çalıştıklarını anlıyorsunuz.

Her şeyden dahası filmin sonuydu aslında. Ölümlerin ardından üzülürüz, genelde yas tutarız. Fakat öyle bir filmden bahsediyoruz ki, öylesine deli bir karakterden bahsediyoruz ki normal, rutin bir son olmasını asla bekleyemezdik zaten. Son sahneler filmi gereken damgayı koyarken hem güldürüyor hem de o dakikalar boyunca insanı kendi kendiyle yalnız bırakıyor, ‘’en sen de bir sorgula kendini, nereye gidiyorsun diye’’

Mutlaka izlemeniz gereken bir film değil, bir yapıt. Unutmadan, J.G.Levitt den fazla bahsetme şansım olmadı ne yazık ki yazıda çünkü film kendi içinde o kadar ön plana çıkmış ki, Levitt’in muhteşem performansı 2. Sırada kalır duruma gelmiş.

İyi Seyirler

The Debt [2010]

2011-11-28T01:13:00.005+02:00

Uzun zamandır film izlememenin verdiği açlıkla beraber karşıma çıkan ilk filmi izledim.

1965 yılında üç MOSSAD ajanının görevi, Nazi rejiminin savaş suçlularını bulup ortadan kaldırmaktır. Aradan otuz yıl geçmiştir. Ukrayna'da eski bir Nazi kalıntısının olduğu ihbarı alınınca ajanlardan biri göreve çağrılır. Amacı kimlik değiştirerek olası şüphelinin gerçek bir Nazi olup olmadığını açığa çıkarmaktır.

Ana hikâyenin eski zamanlarda geçmiş olduğu ve güncel zaman ile bağdaştırdıkları hikayeleri çok severim. Düşünceme göre anlatması en zor film tarzlarından biridir çünkü araları, geçişleri ve anlatımı çok iyi yapmak gerekir. Hangisinden ne zaman bahsedileceği ya da sahnelerin sıralaması çok önemlidir. Aksi takdirde seyircinin ilgisini çekmeyeceği gibi iki saatlik işkenceden daha öteye gidemeyen birden fazla örnek sayabilirim. The Debt filminde ise bu bağlantıları harika kullanmışlar. Hikâyenin de yardımıyla otuz sene öncesini ve şu anda yaşananları inanılmaz bağlamış ve bu yetmiyormuş gibi güncel zamandaki olayın entrikasını da yaratmayı başarmışlar. Durum böyle olunca seyir zevki doruk noktalara ulaşmış.

Merak unsurunu çok iyi ayarlamışlar. Aslında başında filmin sonunda neler olabileceği hakkında biraz fikir sahibi oluyorsunuz ve Türkçeye çeviri şaheserlerinden biri olarak; filmin Türkçeye çevrilmiş ismi ‘’ Sır ‘’ olarak gösteriliyor. Saklanan bir sırf var ortada ama acaba ne? Nasıl gelişti ve nasıl oldu? Biraz daha heyecan katmak adına söyleyeyim, evet filmde bir sır gerçekten var ve çok şaşıracaksınız ama işte filmin can alıcı noktası o sır değil aslında.

Oyuncular arasındaki bağlantıları kullanırken araya ufak entrikalar katmaları ise filmin tekdüzelikten kurtarmak adına çok iyi olmuş diyebilirim. Sadece ajanları, yakalanan ya da kaçan katiller yerine biraz da ajanlarımızın arasındaki bağlantıları incelemeleri bir an olsun konuya tekrar odaklanma zorlukları yaratsa da hikâyenin bütünüyle birlikte çok iyi çalışmış diyebilirim.

Film üzerine anlatılacak daha fazla bir şey yok ne yazık ki. İzlemek en güzel hamle olabilir demeden önce, filmin sonuna dikkat çekmek istiyorum. Filmlere başlamak ilerletmek çok basittir ama filmleri bitirmek o kadar da basit değildir diye düşünen bir izleyiciyim. Bu kadar güzel bağlanan ve duyguların alttan alttan bu kadar güzel yansıtıldığı bir film uzun zamandır izlememiştim. Her yönüyle izlenmeye değer bir eser olmuş.

İyi Seyirler.

Best Movie Quotes #20

2011-10-08T18:34:00.000+03:00

Düşünmenin suç olmadığı bir dünya kurulur mu dersiniz? (Nazım Hikmet)
Mavi Gözlü Dev (2007)

The Ledge [2011]

2011-10-07T20:23:00.000+03:00

Çok uç noktalarda dolaşan bu filmi mutlaka izlemek gerekiyor…

Köktendinci bir Hıristiyan ile bir Ateist arasındaki felsefe savaşı ve istendiğinde bunun nasıl ölümcül bir savaşa dönüşebileceği üzerine yapılmış filmimiz. Ne yazık ki daha fazla konu hakkında ayrıntı veremiyorum lakin konu hakkında biraz daha bilgi verirsem filmi izlemenize gerek kalmayacaktır.

Çok ilginç bir şekilde başlıyor film. Polis memurumuzun kısır olduğunu öğrendiği saatlerde Gavin yüksek binalardan birinin çatısına intihar etmek için çıkıyor. Daha sonra kadar bu ikilinin yollarını çok ilginç bir noktada kesiştiriyor. Gavin ve Hollis; elemci-polis muhabbetine giriyorlar ve Gavin oralara nasıl geldiğini bir bir anlatmaya başlıyor.

Filmin sonunu başta izlediğimize göre; bize artık tek gereken nokta oralara nasıl geldiğimizdir. Terse doğru uzun flashbackler sayesinde konuyu, daha doğrusu konuları izlemeye başlıyoruz. Başlarda tahmin etme şansımız ne yazık ki yok ama aslında hikâye o kadar net ve yalın bir şekilde anlatılıyor ki izledikçe insanın daha fazla dikkatini çekiyor. Ana temasını zıt kutupların çatışması olarak gösterebiliriz. Bir tarafın inancı koyu şekilde yaşan bir aile ve diğer tarafta ise ateist bir karakter başta da söylediğim gibi. Fakat burada asıl dikkat çeken noktalar;

Hikâyenin akıcı, sade, yalın bir anlatımla seyirciye aktarılmasıydı. Film ilerlerken kendi inançlarınız ve düşünceleriniz hakkında da birçok düşünce alıyor götürüyor sizi. İnsanların durduk yere muhafazakâr ya da tam anlamıyla ateist olmasının ardında ne gibi olaylar yaşadıklarının da önemli olduğunun üstünde duran, bunu çok güzel dile getiren bir yapım. Psikolojik olarak incelemeleri çok doğru yapmışlar. Bu kadar olayın, bu kadar düşüncenin içinde birde filizlenen aşka şahit oluyoruz. Aslında bu satıra kadar yazdıklarım ile filmin biraz fazla karışık olduğunu düşünebilirsiniz, Hayır!

Diğer büyük artısı ise tam olarak ortada durması, sonuçta burada iki farklı tarafın bir nevi düellosunu izliyoruz ve aralarında zaman zaman çok sert konuşmalar oluyor. Ama film kimseyi bir tarafa sürükleme isteği içinde değil. Her ne kadar uydurma hikâye gibi gözükse de aslında hayatın çoğu alanında, çoğumuzun ne yazık ki içinde kalabileceği ‘’gerçek hayat’’ olarak canlandırdım kendi gözümde.

Düşük maliyetli film olduğu aşikâr ama asıl önemli olan, vermek istediği mesajı çok net olarak iletmesi, izlerken seyirciye beyin fırtınası yaptırmak istercesine hızlı ilerlemesi artı yanları. L.Tyler ve P.Wilson’un oyunculukları ile daha üst seviyeye taşıdığı bu filmi mutlaka izlemeniz gerekiyor diye düşünüyorum. Elbette kısıtlı mekânlarda çekilmiş olması biraz sıradanlaştırmıyor değil ama konu gerçekten çok ilginç. Eminim daha önce bu tarzı çok az izlemişsinizdir, denemeğe değer nitelikte.

Jor-El Resimleri Ortaya Çıktı

2011-10-06T18:46:00.000+03:00

Gelecek yıl gösterime girecek 'Superman: Man of Steel'den yeni bir kare daha yayınlandı.

Zack Snyder'in yönettiği 'Superman: Man of Steel'in çekimleri devam ederken filmden yeni fotoğraflar yayınlandı.

Superman'in babası Jor-El'i canlandıran Russell Crowe'un yer aldığı karede kostüm dikkat çekiyor.

Merakla beklenen filmde, Clark Kent'i Henry Cavill, biyolojik annesini Julia Ormond, dünyadaki annesi Martha'yı Diane Lane, babası Jonathan'ı Kevin Costner, Superman’in düşmanı General Zod'u Michael Shannon ve Lois Lane'i Amy Adams canlandıracak.

Christopher Nolan ve David S. Goyer'in senaryosunu yazdığı film 2012 yılında gösterime girecek.

Assassination Games [2011]

2011-10-05T20:22:00.000+03:00

‘’ İnsanlar nasıl yaşayacaklarını seçerken ölümlerini de seçiyorlar ‘’

Kalitesiz aksiyon filmleri hakkında çok fazla şey söylemek istemiyorum. Artık dilden dile dolaşan Hollywood aksiyonları, namlarını bütün dünyaya saldılar. Bazı gerçekleri değiştiremeyeceğimiz gibi kabullenmek gerektiğini, bizim idrak etmemiz gerekiyor ne yazık ki. Tabi bu da her zaman kötüye işaret olarak algılanmaması gerekiyor. Yoksa sinema seyircisiyle, film seyircisini nasıl ayırt ederdik ki?

Outlet mağazalarını biliyoruz, malların biraz daha ucuz olarak satıldığı aslında gerçeğinden çok fazla farkı olmayan ürünleri betimlemek için kullanıyoruz. İşte bu tam bir ‘’outlet’’ film, tam bir outlet aksiyonu…

Vincent Brazil ve Roland Flint, iki, en iyi suikastçıdır. Ancak Dünyada birbirlerini bilmemektedirler. Flint usta bir keskin nişancı iken, Brazil, bir bıçak ile eşit derecede olan yetenekli biridir. Bu iki rakip suikastçı DEA tarafından desteklenen bir uyuşturucu kartelinin başı aşağı çekmek için huzursuz bir ittifak kurmaya çalışacaktır.

Senaryo kısmına baya kafa yorduklarını söyleyebilirim. Bir adam gelsin, filmdeki bütün figüranları dövsün vursun ve kazanan o olsun mantalitesiyle yaklaşmamayı başarmışlar. Filmde oynayan herkesin bir amacı var gibi göstermeye çalışmışlar ki bu çok çok önemli bir nokta. Katillerimiz oradan oraya başları kesilmiş tavuk gibi koşuşturmuyorlar. Vincent biraz daha ağır başlı, Flint ise bir o kadar kendi içinde hoyrat iki tetikçiyi oynamışlar. Flint’in iç dünyasına biraz daha fazla girerek, filmdeki duygusal sahnelerin analizlerini de çok iyi yapabileceğinizi düşünmekteyim. Tabi buna paralel olarak biraz da Vincent’in hareketleri ve davranışları üzerine düşünmenizi isterim. Kaybetme korkusunun olmaması ne demek, bilir misiniz?

Aksiyon filmleri hakkında konuşmayı fazla sevmem çünkü zaten amaç aksiyon sahnelerini izlemek ve bundan zevk almaktır. Ama değinmek istediğim bir nokta var. Genelde bu tarzda ilerleyen filmlerin sonunda tetikçiler, düşmanlarını kendi elleriyle temizlemek isterler. Bir dakika, birisi klasik son mu dedi? Bu sefer sizce öyle olacak mı? Teknoloji çağına girmiştik, hani her şey elektronik olacaktı ve bizde bu nimetlerden faydalanacaktık?

J.C.V.D. yıllar boyu aksiyon filmlerinde hep adam döven, oraya buraya dalan, eline silahı alıp ateş eden karakterlere büründü. Yılların hızlı geçtiğini en iyi anlama yolu olarak ben vücut yapısını ve suratında oluşan derin kraterleri pardon derin kırışıklıkları seçtim. Yıllar her oyuncuyu yaşlandırdığı gibi aynı zamanda da normalden biraz daha karizmatik hale sokabiliyor. Ağırbaşlı ve kendinden emin tavırlarıyla J.C.V.D.’ı çok beğendim. Undisputed serilerinden tanıdığımız Scott Adkins ise yanına harika bir partner olmuş ve filmi çok iyi götürmüşler. Tebrikler size…

Son zamanlarda izlediğim en kaliteli aksiyon filmlerinden biriydi. Bir süre, benden film tavsiyesi istediğinizde bu filmi önünüze koyabilirim, hazırlıklı olun…

Best Movie Quotes #19

2011-10-04T20:31:00.000+03:00

"İhtiyaçtan fazlasına sahip olmak gösterişe girer." Forrest Gump (1994)

The Veteran [2011]

2011-10-03T20:16:00.000+03:00

Bazılarının yolu baştan çizilmiştir, onlarda boşluk aramak sadece kişiyi aciz bırakır.

Sadelik, yalınlık bazı zamanlarda en çok aranan özellikler olabiliyor. Filmi daha anlaşılabilir kılmak için gereksiz durumları, ayrıntıları işin içinden atarak izleyiciye sadece konuyu ve filmi empoze etmek elbette çok güzel bir yöntem olarak karşımıza çıkabiliyor.

Bu filmi izledikten sonra aklıma ilk gelen film; bir süre öncesinde izlediğim, başrolü George Clooney’in oynadığı The American filmi geldi. İşleyişi açısından tetikçi filmlerine çok ters bir senaryosu vardı. Gayet sakin, diyalogun az olduğu ama gereken aksiyon seviyesini sağlamayı başardıklarını söyleyebilirim. Çok beğenmiştim.

Afganistan savaşından İngiltere topraklarına dönen askerimizin hayatı da aynı bu düzende devam ediyor. Diyalogların az olduğu, kasvetli İngiliz havasında çekilmiş bir film olarak göze çarpıyor. Ama bir dakika; burada eklemek istediğim bazı şeyler var;

Senaryoyu bu kadar yalın tutmanın da getirdiği bir takım tehlikeler vardır. Mesela; filmin genel temasını çok iyi olarak anlatmak, en ufak bir eksiye yer vermemek gerekir çünkü zaten film yeteri kadar sakin ve yavaş ilerlemektedir ve ayrıntı kaçırma korkumuzu başka bir tarafa bırakmışızdır. Bu duygular içinde bile filmin bazı bölümlerinde kaybolmak hiç keyif vermedi… Sahneleri hızlı akıtmak elbette akıcılığı sağlar ama anlaşılabilirliği de düşürebilir. Olaylar o kadar arka arkaya ve hızlı şekilde geliyor ki, doğal olarak az diyalog olmasından ötürü bu sefer de bağlantıları kurmak için ufak çabalar sarf ederken konu bütünlüğünden uzaklaşıyoruz. Hoş bir durum değil gerçekten. Bunun dışında belki de filmin en can alıcı noktalarından biri;

Film, diğer casus ya da tetikçi filmlerine göre ( artık hangi kategoriye sokmak isterseniz ) aşırı gerçekçi. Her şey öylesine gerçek ki böyle bir durumun gerçek hayatta olmayacağının garantisini kimse veremez. Böyle bir gerçekçilikte ilerleyen filmde elbette başrol karakterimizin bir takım özelliklerinin olduğunu belirtmek gerekir. Veteran; eski tetikçi, eski asker ve çok üstün başarılı varmış, mış… Ama filmin sonunda öyle sahneler izliyoruz ki, öyle bir durumda, elimizde öyle bir oyuncak varken mutlaka bizim de birkaç iş yapacağımız aşikârdır. Madem gerçekçilik ve yalınlık arıyoruz, o zaman karakteri bu kadar kahraman yapmadan devam edilseydi, filmin sonunun kocaman bir fiyasko izlememiş olurduk ve filmi türünün değişik ama iyi örnekleri arasına koyabilirdik.

Sonu ise gerçekten tam bir bilinmezlik olmuş. Bunu bilerek mi yaratmak istemişler yoksa böyle bir sonu uygun mu görmüşler tam olarak bilemedim ama gerçekten felaket, tek kelimeyle rezil. Geçen 1 saat 37 dakikaya çok büyük haksızlık olmuş. Durum böyle olunca filmi komple kaldırıp atmayı ya da basit bir hareketle arşivden silmeyi isteyebilirsiniz, seçim size kalmış

Fast Five [2011]

2011-10-01T20:02:00.000+03:00

Okul zamanına paralel olarak açılan film sezonu bana genelde fazla hayırlı olmaz, ama bu sefer ayarlamasını çok iyi yapmayı düşünmekteyim. Hemen filme geçmek istiyorum;

Bir araba meraklısı erkek olarak, arabalı filmler izlemek ufak yaşlardan beri bana büyük zevk vermektedir. Konusunun ne olduğu ya da içeriğine bakmaksızın izlerim. Film zevklerim yıllar geçtikçe değişti, artık kolay beğenmez, seyircinin klasik olarak kabul ettiği filmleri, nerelerinden beğenip, izlediğine şaşırır bir duruma geldim ama halen araba konulu filmler benim için çok ayrı bir yerdedir.

Fast and Furious serisi de vazgeçilmezlerim arasındadır. İlk filminden sonra seri biraz baş aşağı gider bir görünümdeydi ama neyse ki ‘’ Fast Five ‘’ filmini çekerek buna bir dur demeyi başarmışlar, ayrıca sevinçliyim…

Bütün seriyi izlemiş biri olarak açık ara en iyi filmdi diyebilirim. 1. Film hariç kurgu ve konu yoksunu sadece sallama hikâyelerle önümüze gelmelerinden umudumu kaybetmişken bu gerçekten çok güzel oldu. Konusundan ya da içeriğinden bahsetmemize gerek yok; çünkü bu tarz aksiyon filmlerini özellikle beklentilerin ne olduğunu belirledikten sonra izlemek çok daha yararlı. Bende biliyorum, bir sürü çekim hatası var; vagondan yere sol tarafının üzerine inen arabanın hiç hasar almaması, bir sahnede patlayan farın diğer sahneden ilk günkü gibi olması fiyasko gibi gözükse de bunları kim takar?

En azından oyuncuları ortak bir amaç üzerine toplamayı başarmışlar ve ortaya biraz da (kendi çaplarında) karışık bir konu içine sürüklemeyi başarmışlar. Sonralarına doğru aksiyonun en yüksek noktaya ulaştığı sahneleri izlemek çok büyük bir zevkti. Her ne kadar kullanılan efektlerin basitliği gözden kaçmasa da film izlettirmeye devam ediyor kendisini…

Serinin burada noktalanmayacağını da ufak bir ipucu sayesinde belirten film; heyecanlı dakikalar yaşatıyor izleyiciye. İzlemenizi tavsiye ederim, tabi bu tarzın seveni iseniz.

Biraz Tatil Yapmak Gerekiyor...

2011-09-01T09:30:00.000+03:00

Bu sene blog olarak (zorunlu nedenler hariç) hiç tatil yapmadığımın farkına vardım. Biraz araya zaman sokmak, hem takipçiler hemde benim açımdan iyi olacaktır diye düşündüm.

Bugünden itibaren; 1 Ekim tarihine kadar blog'u tatile çıkartmaya karar verdim. Haydi hayırlı olsun, biraz da kendime zaman ayırayim.

Yeni güncellemeler, yazı dizileri ve projelerle yeni yayın dönemimde buluşmak üzere, şimdilik hoşçakalın...

Aylık Tıklanma #9

2011-09-01T08:09:00.000+03:00

Hazır son zamanlarda istatislik vermemişken, ilerlemeleri paylaşmak adına...

Cinsel İçerikli Türk Filmi, Öyle mi?

2011-08-31T19:03:00.000+03:00

Cinsel içerikli Türk filmi, öyle haa?

Nereden çıktı bu yazı? Elbette otururken hayal edip, daha sonra biraz bir şeyler yazım diye değil, Kaybedenler Kulübünü izledim. Evet, o hani her sahnesi erotik olan, gençlerimizi içkiye ve sigaraya yönelten çarpık yapılı film var ya o işte…

Bırakın filmi falan, bazıları onlarca bazıları yüzlerce ben ise binli rakamlar kadar film izliyorum her sene. Hepimiz hayatımızın belli alanlarında mutlaka film izlemişizdir değil mi? Sinemalara önce büyüklerimizin elimizden tutmasıyla, daha sonra kız arkadaşımızla ve arkadaşlarımız giderek filmler izledik. Kimilerimiz sinemayı bir kültür öğesi olarak kabul ederken, kimileri sevgilisiyle yiyişmek için en nezih ortam olarak kabul etti. Ama daha sonralarında teknoloji sayesinde artık o filmleri bedavaya izleme şansımız oldu ve rahatladık. Şimdi neden bu kadar gereksiz bir giriş yaptım değil mi?

Biraz hafızamı yoklamama izin verin. Cinsel içerikten bahsediyoruz değil mi? Peki, o zaman artık sokaktaki amcamın bile diline dolanan ‘’Hollywood’’ yapımları çok mu ahlaklı ki cinsel içerikten bu kadar bahsedip rahatsız oluyoruz? Kendinize bir yol olarak gördüğünüz, bakmadan asla film izlemediğiniz IMDB’nin top 250 listesinde bulunan kaç filmde ‘’cinsel’’ içerik yok, hiç düşündünüz mü?

Ailecek yapılan ‘’film’’ aktivitelerin kutsal olduğuna sizi kim inandırdı? Böyle bir inanışa sahip misiniz cidden? Ailecek açık film izlenmeyeceğini; porno’dan bahsetmiyorum elbette; size kim gösterdi, kim böyle olması gerektiğini söyledi? Elbette bizler biraz daha kapalı, biraz daha geleneksel bir tutum sergiliyoruz, kendini tatmin etme eğiliminin literatürdeki ismini söylemekten bile utanan bir toplum olarak… Etrafta yayınlanan filmlerin çoğunun altındaki yorumları okuyorum ve cidden nasıl bir çıkmazda olduğumuza şahit oluyorum. ‘’Aileyle birlikte izlenmez’’ nasıl bir kavramdır cidden çok merak ediyorum. Aileyle izlenmesi gereken filmlerin listesi, kuralları her kimdeyse, kesin olarak daha ortaya çıkartmamış demektir ki bu kadar zor durumlara sokuyoruz kendimizi. Hayatımızın belirli alanlarında kendimizi sokmak zorunda olduğumuz kalıplardan birini de filmleri izlerken yaşıyoruz. Yazık.

Elbette ki hayatımızın farklı alanlarında cinsellik içeren dizilere ya da filmlere tepkimizi koyma durumunda hissediyoruz kendimizi çünkü gereğinden fazla kapalıyız bu tür olaylara. Şöyle biraz daha geniş açıdan bakmak istiyorum. Aşırı klasik bir örnek olacak ama Fatmagül’ün Suçu’nu izleyenlere sesleniyorum, siz orada tecavüze uğramış bir kadının hayatını izliyorsunuz. Yayınlandığı zaman, günün en iyisi olarak ekranlarda boy gösteren Muhteşem Yüzyıl dizisini herhalde sadece +21 yaşındaki izleyicilerin ya da +30 izleyicilerin izlenme oranlarını alarak yansıttıklarını düşünmüyorsunuz değil mi? Bu bahsettiğim diziler ‘’prime time’’ olarak nitelendirilen saatlerde yayınlanıyor ve ailecek izlenmiyor mu? Haydi, Muhteşem Yüzyıl başladı, kapatalım diyen var mı cidden?

Asıl konu bir filmde cinselliğin olup olmamasından daha fazla sizin neyi gördüğünüzdür, daha doğrusu neyi görmek istediğinizdir. Filmlerde ya da dizilerde açık olarak nitelendirilen sahnelere takılıyorsanız elbette bir şey söyleyemem, kişisel düşüncedir beğenidir ama bunda biraz tutarlılık göstermek gerekiyor. Şöyle bir toparlama yapalım. Hayatınca C.Alba’nın filmlerini, onun iyi oyuncu olduğunu, sinema tarihine geçecek dört-beş performansı olduğu için izleyen kaç tane Türk seyirci vardır? İsim A ya da B fark etmez, örnekleri ben burada durmadan çoğaltabilirim ama soruya cevap ne yazık ki bulamadım henüz. Ya da herhangi bir kadın oyuncunun çıplak sahnesinin olduğu filmi, kaç kişi adı için, kaç kişi işlediği konu için izledi? Yapmayın, siz filmlere bakarak sadece cinsellik görüyorsanız sizin sorununuz elbet. Bilinçaltınıza ayıp diye attığınız cinsellikten kaynaklanıyor, başka bir şey değil…

Sinemayı her seferinde ilerlere taşımak, farklılaştırmak gerektiğinden bahsediyoruz. Farklı konular sadece cinsellik öğeleriyle bağdaştırmak yanlış olur elbette ve açıkça bende belirtmek isterim ki, güzel ya da sağlam denebilecek filmlerin cinselliği ön plana koyarak var olmasına tamamen karşıyım. Bu benim kapalı bir izleyici ya da cinselliğe karşı olduğumu değil, aksine sinemayı destekleyen bir seyirci olduğumu gösterir diye düşünüyorum. Lakin bu yazıyı yazmamda bana esin kaynağı olan ‘Kaybedenler Kulübü’’ filminde de bundan daha fazlası yoktu. Filmde asla cinselliği bir öğe, bir kaçış noktası olarak kullanmamalarına rağmen çok çok ağır eleştiriye maruz kaldığının farkına vardım.

Bu kadar ufak denilebilecek ayrıntılara takılarak, yok efendim çocukların izlemesi sakıncalı, yanlış şeyler öğreniyorlar ve yanlış yönlendiriyorlar diyene kadar, sinemasal açıdan hiçbir değer taşımayan ve sadece halkı güldürmek için yapılan, sinemaya katkısı minimum düzeyde olan filmler üzerine biraz daha fazla konuşmak gerekmez mi sizce? Alın size farklılaşma, alın size çeşitlilik. Teşekkür ediyorum ki, İngilizce dilinde ‘’fuck’’ sözcüğünden daha ileri düzeyde, daha anlamlı küfürler ne yazık ki yok. Ama zengin Türkçemiz sayesinde, filmlerde kullanılan bu sözcüklerin bu kadar batması ise diğer bir nokta. Altyazılarda her filmde ‘’fuck’’ kelimesinin Türkçe anlamını defalarca okurken sorunmuş gibi gözükmüyor ama iş Türkçe olarak söylenmesine gelince aşırıya mı kaçınılmış oluyor? Çok merak ediyorum, filmlere bu açıdan bakabilenler, gerçek hayatta ne kadar temiz, duru ve yalın bir Türkçe konuşuyorlar. Hepsi edebiyatçı değil mi?

Kimseyi zorla yeniliklere açamazsınız ya da bu şekilde davranmasını sağlayamazsınız bunun bilincinde olarak söylemek isterim ki, bazı durumlar vardır ki olayı bir bütün olarak ele almak gerekir ve bunu yaparken de tutarlı olmak gerekir. Yabancı ya da yerli olarak ayır edip, onların ki tamam, ama Türkiye’de böyle bir şey olamaz, ben kabul etmiyorum dememeliyiz. Buradan toplumsal mesaj vererek ‘’ yeniliklere açık olun’’ gibi bir kalıptan asla bahsetmiyorum ama en azından yapılan esere saygı göstermek gerektiğini düşünüyorum. Beğenmemiş olabilir, hatta hiç bir şey anlamamış bile olabilirsiniz, ama saygı göstermesini bilmemiz gerekiyor.

Allah sizi standartlıktan ayırmasın inşallah!

Best Movie Quotes #18

2011-08-30T12:05:00.000+03:00

Dark Knight [2008]

"İnsanlar dünyanın izin verdiğince iyiler, tüm kozlar bittiğinde bu uygar dünyanın insanları birbirlerini yerler."

Sıfır Dediğimde [2007]

2011-08-29T18:41:00.000+03:00

Şöyle konuya girmek istiyorum. Biraz sonra yazacağım yazı da aslında filme ‘’girdirmek’’ amacı gütmüyorum. Sadece görülmesi gereken yerleri vurgulamak, daha iyiye nasıl ulaşılabileceği hakkında genel bir söyleşi yapmak istiyorum.

Yazının başında söylemek adına; filmi beğendim… Çünkü burada gerçekten tarzının tek örneği olan bir deneme yapmaya çalışmışlar ve başarılı olmuşlar diyebilirim. Elbette en iyi filmlerde bile bir takım açıklar olabileceğini düşündüğümüz zaman; bu filminde akılları tırmalayan ve ‘’spoiler’’ olarak burada bahsedemeyeceğim çok yönü olmasına karşın; filmi acımasızca eleştirenleri anlamakta güçlük çekiyorum. Kendimce söylemek isterim ki bu topluluğun %60’ının filmi anlamadığını pardon ‘’ kafalarının basmadığına’’ adım gibi eminim çünkü ancak böyle bir durumda insanlar acımasızca eleştirme haklarını ve hatta daha ileriye giderek karalama haklarını kendine bulurlar. Eminim ki anlasalar ve bir yerde ucundan tutabilseler, bu denli acımasız tepkileri vermezlerdi.

Aslı, Güzel Sanatlar Fakültesi'nde Resim Bölümü'nde son sınıf öğrencisidir. Çok sevdiği bir hocasından antika değerinde eski tarihli orijinal bir kitap ödünç alır. Kitabın da içinde olduğu çantasını o gün kaybeder. Ancak çantasını nerede ve nasıl kaybetmiş olabileceği hakkında en ufak bir şey hatırlamamaktadır. En yakın arkadaşı, Tıp Fakültesi son sınıf öğrencisi Nevin, kitabı nasıl kaybettiğini hatırlamaya çalışırken gittikçe bunalıma sürüklenen Aslı'yı bir psikiyatriste götürür. Aslı'yı görür görmez teşhisini yapar: Dissosiyatif Amnezi. Ve bu tanıya en iyi cevap veren tedaviyi uygulamak ister. Hipnoz... Aslı başlangıçta çekinse de hipnoz olmayı kabul eder.

Hemen kafamdaki soruları sormak istiyorum; birinci soru; yukarıda ki film özetine de bakılınca, filmin kaybolan bu kitap üzerine yapıldığını anlıyoruz ama sıkıntılar zinciri burada başlıyor. Aslında sadece bu filme özgü bir sorun olmamasının yanında; acaba hangi insan kaybolan bir kitap için psikiyatra başvurmak ister ve bunun çok ciddi bir sorun olduğunu düşünür? Hani ‘’ Av Mevsimi ‘’ filminde ki o zengin adamı cesedi öldürerek nehre bırakması kadar saçma bir durum olarak görüyorum…

İkincisi; her insan psikiyatra gidebilir, bir takım teşhisler konulabilir ama hangi insan ilk gittiği doktora kendisini hipnoza sokmasına izin verebilir ve dahası üzerinde daha önce yapılmamış bir takım deneyler yapılmasına izin verebilir? Hadi diyelim ki verdi, hadi diyelim ki yapılabildi ama konu hakkında biraz daha fazla bilgi verilmesini isterdim ki bizde konuya bir yerden dâhil olabilelim. Gerçi konunun tam olarak ne olduğundan bile şüphelerim devam ediyor ne yazık ki…

Övülmesi gereken kısımların başında filmin kendisini görüyorum öncelikle. Burada bahsedemeyeceğim daha birçok ortada kalan, cevabının bulunmadığı durumların olmasına karşın böylesine cesur bir denemede bulunulması bile yeter bence. Klasik aksiyon, erotik filmlerin olduğu, basit kaçamak senaryolar üzerine kurulan ‘’x’’ sinemasının karşısına böyle bir yapıtla çıkılmasını takdir ediyorum. En azından denemişler, en azından beğeniye sunmuşlar ve yeri gelmişken de eklemek isterim ki, filmin geneline hâkim karanlık rengi, ürkütücü ortamı ve ‘’gizem’’ öğesini sonuna kadar saklamayı başarmışlar…

Psikolojik-dram tarzını sevmeyenlere herhangi bir laf diyemem, ama ‘’ben genel izleyiciyim’’ diye geçinip de, izledikten sonra anlamayıp üzerine karalama yapanlara buradan bir öpücük yollamak istiyorum. Sizin genel izleyiciliğinizin sorgulanmaması için yapılacak en güzel şey, Hollywood aksiyonu olan filmleri size bol bol izletmek ve bunlardan keyif aldığınızı görmek olacaktır.

Türk sinemasında türünün tek örneği olan bu filmi en azından bu nedenden dolayı bir kere izlemenizi tavsiye ediyorum. İyi Seyirler

Greatest Movie Scenes #27

2011-08-28T12:00:00.000+03:00

The Chaser [2008]

Oldboy ile olan karşılaştırmasını bir yana bırakırsak, kendi ayakları üzerinde durabilen bir filmdi diyebilirim. Klasik aksiyon filmlerinden ayıran yönlerini unutmamak gerekir. İşte bu da o sahnelerden biri... Filmin en can alıcı sahnesi belki de ... Soğukkanlılık ile havaya kalkan

Legends Of The Fall [1994]

2011-08-27T19:26:00.000+03:00

Tarih kokan filmlere saygı göstermek gerekiyormuş…

1900’lerin Amerikasında orduda görevli Albay Ludlow, birtakım sıkıntılardan sonra ordudan ayrılır. Kendi çiftliğinde oğullarıyla beraber yaşamaya başlar. Bu arada 1. Dünya savaşı başlar ve albay’ın tüm karşı çıkmalarına rağmen 3 kardeş savaşa katılır. En küçük oğlan Samuel'in öldüğü savaşın ardından diğer oğlu Tristan Samuel'in nişanlısı Susannah'la yakınlaşmaya başlar ve aralarında bir aşk başlar. En büyük kardeş Alfred'inde Susannah’tan hoşlanmaya başlamasıyla olaylar değişir ve gelişir.Bu arada kardeşinin ölümünden kendini sorumlu tutan Tristan bir çıkmazın içine girmiş bulunmaktadır. Kendi karakterini arayan ufak bir çocuk gibi oradan oraya koşturmaya başlar ve ne yapacağını bilmez bir halde kendi mutluluğunu aramaktadır.

Birden fazla şeyi anlatmaya çalışan filmlerin sonu genelde çok hayırlı olmaz, izleyiciyi bilinmeyenlere doğru sürükler. Mesela şurada birçok örnek sunabilirim ki, savaşı işlerken karakter analizlerine bulaşarak konuyu aşka bağlamaya çalışmışlardır. Genelde hüsranla biten filmlerden sonra, bu tarzı desteklemek ve izlemek için başına oturmak büyük cesaret ister. Tarih biraz eski, oyuncularda ‘’legend’’ dediğimiz seviyede olunca izlememek olmazdı…

Kaliteli bir aşk hikâyesini, zaman göre yorumlanması diyebiliriz film için basitçe. Zaman geçtikçe ve koşullar değiştikçe iyi doğru, kötü yanlış yanlarını bolca sorgulama şansınız oluyor olayların. Sıkı aile bağlarının nasıl olması gerektiğini ve zamanla böylesine güçlü bağlarda bile sıkıntılar yaşanıp, parçaların birbirinden kopacağını görebiliyoruz. Tristan’ın kendi başına buyruk ama bir o kadar korumacı yapısı, babanın sağlam duruşu, Samuel’in saflığı… Anlatım olarak çok üst düzeydeydi diyebilirim. Birbirine ölesiye bağlı 3 kardeşin bir kadın tarafından nasıl birbirlerine düştüğünü ve sonuçlarının nelere mal olduğunu sırasıyla çok iyi bir şekilde aktarmış.

Brad Pitt’i izledikçe, aslında 40lı yaşlarından önce ne kadar etkileyici olduğunu daha iyi anlayabiliyorsunuz. Şahsen günümüz şartlarına göre bir değerlendirme yapsam, büyük hayal kırıklıklarının ön planda olduğu, eski filmlerinden yakaladığı hayran kitleleriyle yoluna devam eden bir yıldız olduğunu söyleyebilirim. Eski filmlerde onu izledikçe bu tezimin ne kadar doğru olduğunu kanıtlar oldum kendime. Şu filmde ortaya koyduğu performanstan sonra, şu sıralarda sinema tarihine çoktan adını yazdırmış olmasını beklerdik. Ama ne yazık ki durum o kadar basit değil… Hopkins’i izlemek ise argo bir tabirle ‘’ orgazm’ın en saf hali ‘’ olarak nitelendirilebilir. Normal ve anormal olarak katagorize edersek bu filmdeki rolünü, nispeten diğerlerine göre biraz daha çekinik bir karakterde olmasına karşın filme en dikkat çeken oyuncusu olmayı başarmış.

Film gerçek anlamda bir dram filmi... Yer yer güldürüyor , yer yer heyecanlandırıyor ama mutlaka her izleyenin elbet zayıf bir noktasını bulup içini de sızlatmayı başarıyor.İzlemenizi şiddetle tavsiye ediyorum.

The Chaser [2008]

2011-08-26T18:41:00.001+03:00

Sakın aklınıza Oldboy gelmesin…

Çoğu insan idrak etmek de ya da anlamakta zorluk çekiyor olabilir. Bazılarına bir şeyler göstermek için gözüne sokmak, ucunu açık bırakmamak gerekir. Hazır bu yazıyı okuyan birkaç kişi varken, bende bu hatırlatmayı yapayım. Eve The Chaser da aynen Oldboy gibi G.Kore yapımı bir film. Ama siz siz olun, iki filmin tarzının sakın aynı olduğunu düşünmeyin. Size karşılaştırma yapmayın demiyorum, yanlış anlaşılmak istemem, sadece tarzlarının aynı olduğunu düşünmeyin yeter…

G.Kore sineması 2003 yılında öyle bir film sundu ki dünya sinemalarına, artık her gelen iddialı film onunla karşılaştırılır, acaba ondan daha iyisi var mıdır tarzında bir arayışa girer olduk. NBA’de her ortaya çıkan yıldızın M.Jordan ile kıyaslanması ve hangisinin onun varisi olduğunun tartışılması gibi. Çok gereksiz, her filmi kendi tarzında, kendi döneminde değerlendirmek gerektiğini düşünüyorum. Kaldı ki bize daha ilkokul sıralarında öğretilen dünyanın en klişe değerlendirmelerinden biri olan ‘’ elma ile armudu nasıl karşılaştırırız?’’

Aksiyon içinde aksiyon olan, sonunun daha ilk dakikalardan ne olacağını tahmin edebildiğimiz filmlerden biri daha. Artık tahmin oyunları oynamak yerine, kaderde varsa diye dalıyorum filmleri izlemeye ve bazıları cidden çok değişik sonuçlar verebiliyor, aynı bu filmde olduğu gibi. Kabul ediyorum, kedi fare oyunundan daha fazlası değildi izlediğim film ama nasıl sunulduğuna da biraz bakmak gerekmiyor mu sizce de?

Film kısaca; eski polis memuru Joong ho, yeni hayatında bir kadın satıcısı olmuş ve paradan başka birşey düşünmemeye başlamıştır. Ofise telefon gelir, kadınlar işe gider, Joong ho parasını kazanır. Bir süre sonra O'na bağlı telekızlar bir bir kaybolmaya başlar ve Joong ho küplere biner, çünkü kadınlarının kaçırılıp satılmaya başlandığını düşünür. Bu işin izini sürerken, en son işe gönderdiği Mi jin'in gittiği adamın diğer kaybolan telekızların gittiği adamla aynı adam olduğunu saptar.

Kovalamanın en can alıcı kısmı katilin yakalanmasıyla bitiyor. Bir dakika, panik yapmayın, filmin zaten ilk yarım saatinden bahsediyorum. Her şey belli, katil elde ama asıl hikaye bundan sonra başlıyor. Bürokrasi ve hukuk engellerinin aşılamamasına film çok güzel vurgu yapmaya çalışmış. Tam olarak bir kaynağım olmamasına rağmen, yaşanmış olaylardan esinlenerek hazırlandığını okumuştum birkaç yerde, çok da uydurma bir hikaye gibi gelmedi bana.

Elbette sıkıntılarımız da var biraz film hakkında. Mesela biraz fazla ağır gitmesi bunlardan en büyüğü olsa gerek. Ama aslında sadece üzerine biraz kafa yorunca fark edilebilecek bir eksi yanı daha var ki beni çok rahatsız etti. Film, ara ara çıkmaza giriyor havası yaratıyor, mesela hani deriz ya ‘’ ağbi, bir izlemeye başladım, başından kalkamadım vallaha’’ iş bu kavrama uymuyor ne yazık ki… Araya biraz kesik atmak isterlermişçesine duraksıyor film ve istemeden bütünlüğü bozuyor. İkinci yarının başlamasıyla birlikte filme dâhil olan duygusal anlar sayesinde bu ağırlık sorunu da ortadan kalkıyor diyebilirim, gene de izlenilebilirlik açısından çok çok büyük bir sorun yarattığını düşünmüyorum.

Yun-Seok Kim dehşet bir performans sergiliyor. Adam varını yoğunu ortaya koyuyor ve müthiş bir oyunculuk çıkarıyor. Tüm filme yoğunlaşmamın en büyük sebeplerindendi. Jung-Woo Ha mimikleri ve tavırlarıyla sizi çıldırtabiliyor. Bunu da başarılı oyunculuğuyla gerçekleştiriyor diyebilirim.

Çerezlik aksiyon filmi arıyorsanız tam size göre diyebilirim. Aksiyonu, kovalama sahneleri bol olan bir film. Unutmadan; bu aralar çok gözüme takılmaya başladı filmlerin oluşmasına hatta var olmasına neden olan ufak ayrıntılar… Cep telefonları niye çekmez?

Last Night [2010]

2011-08-25T19:25:00.000+03:00

Aldatma ve sadakat üzerine;

Hikâyemiz evli bir çifti konu almaktadır. Aralarında ufak bilinmezliklerden dolayı çıkan sorunların yanına, ertesi gün gidilen iş seyahati de eklenir. Tam bu sırada karısı da eski sevgilisine rastlar. İşte o son gece…

Günümüz ilişki biçimleriyle bütünleştirmek çok basit filmi. Hatta etrafta ergen gençlerin yaşadıklarının bir kopyasını izledim diyebilirim. Eskiden bizim de başımıza gelmiyor değildi. Günümüzün sıkça aldatma meyilli ilişkilerinin özeti niteliğinde bu sorular. Hele ki şu kıskanma mevzu ya da hadi şüphelenme diyelim, çok karışık bir mesele. Kim kimden neyi saklıyor, kim kime nasıl oyunlar oynuyor çözmek gerçekten imkânsız. Hele bir de içe bastırılan duyguların bir anda dışarıya çıkması yok mu?

Önce eşinden şüphelenen kadın figürünü ön plana çıkaran film, sonra aniden direksiyonu kırıyor ve Joanna'nın kirli çamaşırlarını bir bir ortaya dökmeye başlıyor. Böylece ana tema aniden "aslında sadakatsiz olan kim?" şekline bürünüveriyor. Aslında çok temiz olarak gözüken ve en ufak bir olaydan bile şüphelenen, sevgilisini ya da eşini kıskananların, iç dünyalarının ne kadar karışık olduğunu vurgulamaya çalışmışlar.

Filmin çekildiği mekânları ve arada geçen müziklerin, yaşanan sahneleri harika bir şekilde desteklediğini belirtmek isterim.

Filmden bu kadar güzel olarak bahsettikten sonra neyi beğenmediğime gelirsek; E.Mendes’in bu filmde gerçekten işinin ne olduğunu merak ediyorum. Birçok beğeneni var ki bunların anında çoğu onu bir sex objesi olarak da görüyordur mutlaka, filmde oraya konulacak tatlı şirin bir hatun karakterini tercih ederdim. Bu kadar yırtıcı olarak gözüken ve hadi kabul edelim, normalde güzel olarak nitelendirebileceğimiz birini nasıl bu kadar çirkin sunduklarına şaştım kaldım. Bunun yanında filmde geçen diyalogların çok çok sıradan olması, böylesine bol konuşmanın ve tartışmanın olduğu filmi çekilmez bir halde getirmiş.

Filmin sonunu anlayamayan arkadaşlara söyleyeyim, sizler için üzülmem mi gerekiyor yoksa ne yapmam gerekiyor tam olarak çözemedim ama sonunun açık bırakılması filmi kurtaran en büyük etmen. İki tarafın bakış açısını yansıtmaya çalıştıktan sonra mantıklı bir bitiş zaten uygun görülmezdi. Her iki taraf için de doğruları ve yanlışları tarttıktan sonra, kendi sonunuzu uygun görebilir ve istediğiniz tarafa kayabilirsiniz.

Boş zamanda izlenebilir, ama zaman kaybı olarak nitelendiriyorum ne yazık ki…

American Beauty [2000]

2011-08-24T18:21:00.000+03:00

Söyleyecek fazla bir şey yok…

Bazı filmler vardır ki içeriklerini direk ortaya koyarlar ve beğeni beklerler. Senaryoları açıktır, anlatımları basittir severiz. Bazıları vardır, öylesine karışıktır ki onları çözmeye çalışmak o filmleri daha çekici bir hale sokar ve seyirci olarak bunu severiz. Çoğumuz anlamaz, gereksiz film der geçer. Bazıları artık tarihe mal olmuştur. Onu artık beğensek de beğenmesek de o film erişilmez bir noktada duruyordur ve laf bile söyleme hakkımız yokmuşçasına bahseder geçeriz. Çok saçma. Herkesin bir beğenisi, tarzı vardır. Herkes hayata, filmlere başka gözle bakar. Ama yok, öylesine bir film ki bu, işte hayata nerden bakmanız gerektiğini bir ayna netliğinde size yansıtıyor. Görebilene…

Günlük hayatımızda nasılsın diye soranlara ‘’ iyidir senden nbr’’ gibi kısa cevaplar veririz. Çoğu cevaplar gerçekten samimiyeti, çoğu cevaplar ise, sadece geçiştirmeyi gösterir. Bazen iç dünyamız ne kadar karışık olursa olsun, dışarıya iyi izlenimler vermek isteriz. Tam olarak öyle bir havada başlayan film, hayatı bitik bir adamı anlatıyor, daha doğrusu o adam kendi hayatını anlatıyor. Yapacak bir şeyi yok, herhangi bir kaygısı yok tama anlamıyla tükenmiş. Ailesinin de ondan fazla bir farkı yok aslında. Hepsi kendi koşuşturmaları içinde kaybolmuş ve bitmiş bir aileden bahsediyorum. Bir şeyler olmalı, mutlaka bir şeyler değişmeli derken, Jane’in daha erken yaşta sayılabilecek kız arkadaşı bir anda her şeyi değiştiriyor.

Günlük yaşamda o kadar fazla boğuluyoruz ki hayatta yaşanmaya değer olan güzellikleri çoğu zaman belki bizde kaçırıyoruz. Ferrarisini satıp kendini aramaya çıkan bir insanın hikâyesini anlatmıyor bu film. Anlattığı daha çok hayatın ayrıntıları seni mutlu etmek için o kadar çok ki bunu görüp görmemek senin ellerinde. Hayatını yaşanılır kılmanın sadece kendi sorumluluğunda olduğunu unutma...

Harika bir anlatım var. İzlediğim filmlerde gördüğüm en kusursuz 3-5 anlatımdan biri diyebilirim. Olay yeteri kadar bunalım içerirken, zaman zaman mizah kullanarak zaman zaman harika karakter analizleri yaparak filmi bu kadar güzel sunmayı başarmışlar. Kamera açıları inanılmaz, kullanılan diyaloglar ise; her birini tekrar tekrar dinleyerek farklı anlamlar çıkartılacak kadar yalın ve dolu. Poşet sahnesinden esinlenmiş; Yani ricky'nin o sahnede konuşması senaristin yaşadığı bir şeymiş, çok ilgimi çeken bir şey. Onun haricinde karakter betimlemelerini çok iyi buldum. Çevresindeki insanların gözlemi ancak bu kadar iyi yapılabilirdi.

Baştan sona bu kadar sansasyonel biçimde ilerleyen filmin sonu için elbette çok büyük beklentilerim oluşmaya başlamıştı. Böyle bir filmi sıradan bir şekilde bitirmeyeceklerini kendimi iyice inandırmıştım. O son 15 dakika da ki kıvranmalarıma bir çare bulamadım ne yazık ki. Hiç bitmesin istedim, biraz daha, lütfen biraz daha devam etsin dedim içimden. Geride kalan bir buçuk saatin özetini ve filmin kapanışını bu on boş dakikaya sığdırmak tek kelimeyle inanılmaz. İzlediğim en iyi ve en etkileyici sonlardan biriydi diyebilirim.

Spacey’in insanüstü performansının yanında filmi götüren ve bitiren kesinlikle R.Fitts di diyebilirim.

Mutlaka izlemeniz gereken bir yapıt. Bu zamana kadar izlemediğim için pişman mıyım? Tabii ki hayır… Her şeyin bir sırası vardır.

"Sanırım başıma gelen şey için kendime fena halde kızabilirdim; ama dünyada bunca güzellik varken kızgın kalmak oldukça zor."

"Sanırım neden bahsettiğimi anlamadınız: Merak etmeyin bir gün anlayacaksınız"

Kaybedenler Kulübü [2010]

2011-08-22T12:20:00.000+03:00

Standart…

Ortalık çalkalanırken, bazı, ama bazı filmleri sona bırakmak her zaman bana daha mantıklı bir hareket olarak gelmiştir. Nedeni ise; film yayınlandığı anda, bir anda herkes izleyip; herkesin her noktada bir yorum yapmasından etkilenen bir yapıda olduğumu düşünüyorum. Konuşmalar elbette bir yerden sonra unutulacağı üzere, filmlerin sıcaklığı geçtikten sonra izlemek çok zevkli geliyor bana. Ne güzel, en ufak bir övme, eleştiri, düşünce yok kafada, rahat…

Alternatif kitaplar basan bir yayınevinin sahibi olan Kaan (Nejat İşler) ile Kadıköy’de bar işleten, çok sıkı bir plak koleksiyoneri olan Mete (Yiğit Özşener), 90’lı yılların ikinci yarısında, sanki bir yerde oturmuş konuşuyorlarmış ve kimsenin bundan haberi yokmuş gibi bir radyo programı yapmaya başlarlar. Yaptıkları program zaman içinde hem onların hem de dinleyenlerin hayatını değiştirecektir.

Herkesin kendinden bir parça bulabileceğini söylemek gerekiyor öncelikle. Filmde bir mesaj değil, onlarca mesaj veriliyor. Kaybedenler, yalnız kalanlar, hayata sövüp küfretmek isteyenler, ölüm... Siz bunlardan birini hiç düşünmediniz mi? Düşünmek mi istemediniz? İşte o zaman kaybedenler kulübündesiniz demektir.

Yalnızlığın en büyük getirisi özgürlük ve rahatlık olsa gerek. Ya da bu özgürlük ve rahatlığın bir çeşit sonucu da olabilir yalnızlık. Filmi iki şey arasında dönüp duruyor; yalnızlık ve kaybetmek. Ama diyaloglar ve konuşmalar o kadar inanılmaz, o kadar benzersiz ki, akıl bir anda birden fazla şeye takılıyor. Aslına bakarsak burada yapılan tek şey ayyaş muhabbeti gibi gözükebilir. Zaten radyo programı boyunca içen bu iki kafadarın yaptıkları şey de bir nevi sokak-ayyaş muhabbetinden öte değil. İşte zaten bu yüzden film bu kadar gerçek, bu yüzden bu kadar doğru…

En ilgi çekici yanı o kadar derin şeyleri böyle bir basitlikle anlatıp samimi ve inandırıcı gelmesiydi. Filmdeki bir deyişle ''kendi yalnızlığıyla dalga geçebilmek'' diye nitelendirebiliriz bunu. Rahatsız edici olabilir, saçma gelebilir ama kesinlikle yapmacık ve gerçeklikten uzak değildi film. Konuşmaların anlamlarını sorgularken, bu arada anlam denen kavramı fazlasıyla taşıyan öğeleri seyirciye göstermeye çalışan bir filmdi diyebilirim. Sıkmayan senaryo, yer yer seyirciyi güldüren konuşmaların yanında inanılmaz müzikler sunmuşlar.

Başka bir yazıda değindiğim için burada fazla girmeden; aşırı cinsellik içerdiğini söyleyen arkadaşlara; hayatlarında başarılar diliyorum.

Sonuç olarak her ne kadar beğensem de, ilginç başlayan film harika duruma geldi. Çok sevdim, ama daha sonra tek bir ilişkiyi ele alarak ve bunun üzerine giderek bir çıkmaza girdi. Çıkmaza girdiğin zaman en kötü durum olayın klişeleşmesidir ve bu ne yazık ki kaçınılmaz son oldu. Ama sonu gerçekten çok kötüydü. Buraya kadar getirdikleri bir çuval inciri berbat etme, herhalde bu olsa gerek.

Filmi saçma bulursunuz, özleştiremezsiniz. Çok erotik bulursunuz kapatırsınız, ama unutmamanız gereken tek şey; bence izlenmeye değer olduğudur.

Greatest Movie Scenes #26

2011-08-21T23:59:00.000+03:00

Hangover Part II [2011]

Sadece son zamanlar için değil, sinema tarihinde belirli bir yere sahip olmayı başardılar. Sadece espirilerle değil, aynı zamanda kurdugu ve işlediği konularla da güldürerek, izlediğim en komple komedi filmleri arasındaki yerlerini aldılar.

Johnny Depp'in Silahları

2011-08-20T15:32:00.000+03:00

Filmlerde bir çok silah kullanılır. Kimileri o film için artık vazgeçilmez bir öğe olmuş, filmden ayrı olarak düşünülemez bir parça haline gelmiştir. Elbette filmlerde kullanılan bütün silahları sınıflandırmanın imkansız olduğu bu durumda; ben Johhny Depp'in dikkat çeken silahlarını böyle bir liste halinde sunmak istedim...

1. Public Enemies (2009)

Colt M1921AC Thompson with 50-round drum - .45 ACP.

2. Pirates of the Caribbean: At World's End (2007)

Prop replica of Jack Sparrow's 'Pirates' flintlock.

3. Blow (2001)

M1911A1

4. Once Upon a Time in Mexico (2003)

M11/9

5. Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl (2003)

Prop replica of Jack Sparrow's 'Pirates' flintlock.

6. From Hell (2001)

Bulldog revolver

7. Fear and Loathing in Las Vegas (1998)

Smith & Wesson Model 19 - .357 Magnum.

8. Donnie Brasco (1997)

"Pre-B" CZ 75 9x19mm

9. Nick of Time (1995)

Colt Detective Special - .38 Special

10. Dead Man (1995)

Colt 1849 Pocket - .31 caliber.

Abimm [2009]

2011-08-19T23:18:00.001+03:00

'' Ulan Eksik Meksik, 30 Sene Sonra Bir Abi Buldum Kendime Onuda Kaybetmeye Niyetim Yok ''

İlginç bir film izlediğimi düşünüyorum. Biraz önce bitmesine rağmen halen tam olarak beğendim ya da beğenmedim diye adlandıramıyorum.

İstanbul da hayatını farklı yollardan kazanan, daha çok kurye olarak kullanılan Çetin’in babası ölmüştür. Tam bu sırada bir nakliyat vardır ve o da bu iş için gönüllü olur. Hazır İstanbul – Antalya yaparken köyüne de uğrayacak ve cenaze işlemleriyle uğraşacaktır. Ama burada onu bekleyen bir sürpriz vardır, yıllardır görmediği abisi karşısındadır. Sorunlar elbette burada bitmez, abisi zeka özürlüdür ve annesin yoğun uğraşlarından sonra, Çetin ile birlikte bu yola devam etmesi sağlanır.

Senaryo öyle çok ahım şahım değildi ama konu çok güzel işlenmiş diyebilirim. Başlarda abisine karşın bir o kadar duyarsız kalan çetin, zaman geçtikçe abisini benimsiyor ve aralarında zor da olsa bir bağ kurmayı başarıyor.

Başlangıçta çok zevkli olarak gelen film, ortalara doğru ne yazık ki aşırı sıradanlığın kurbanı olmuş. Diyaloglar git gide tek düze olmaya ve konular sıradanlaşmaya başlamış. Ama elbette aradığım sıcaklığı iki kardeşin arasındaki ilişkiye bakarak bulabiliyoruz. Zaten bir yerden sonra ne konunun bir önemi kalıyor ne de senaryonun film öylesine akıp gidiyor. Yer yer aksiyon dolu sahneler olmasına karşın, izlediğim zaman biraz daha ağır dram içerdiğinin farkına vardım.

Oyunculuklar gerçekten fevkaladeydi. Muro tiplemesi ile üne kavuşan Mustafa Üstündağ bu filmde de oldukça başarılıydı. Bu tarz ona yakışıyor. Komik ve duygusal olmayı başarabilen kaliteli bir oyuncu bana göre. Levent Üzümcü’nün şu filmde yaptığına ‘’ katliam’’ denir. Hani yıllar boyunca bu tür karakterleri Hollywood sinemasında gıptayla izledik ama işte bizden de böyle yetenekler ve başarılı roller çıkabiliyormuş. Tek kelimeyle inanılmaz, son yıllarda Türk Sinemasında gördüğüm en başarılı karakter ve en başarılı oyunculuk performanslarından biriydi diyebilirim rahatlıkla. Film boyunca sürekli özürlü rolü yapmak ve o şekilde konuşmak cidden zordur. Bunun yanında sadece bu rol için onca kilo alması ise bir başka özveri ister.

Her filmde olduğu gibi bunda da filmin başarısını lekelemeye çalışan, sinemayla uzaktan yakından alakası olmayan arkadaşlara buradan selam yollamak istiyorum. Konunun Rain Man den çalıntı olduğunu düşünenlere hayatlarında başarılar, bu filmi izlemeyenlere de en kısa zamanda izlemelerini diliyorum.

Duygusal sonlar her zaman favorimdir, ayarı kaçırılmadığı sürece…

Death at a Funeral [2007]

2011-08-18T23:17:00.001+03:00

Kalabalık İngiliz aile ölen babaları için cenaze töreni yapmak ve dağılmak üzere olan aileleri toparlamak ister. Ancak ölenin yası henüz bitmemişken, ortaya çıkan bir yabancının babaları hakkında söyledikleri iki genci şok edecektir: Yabancının dediğine göre, babaları gaydir. Bu sırrın ortaya çıkmaması için ortaya koydukları çaba bir süre sonra onları tam bir kaosa sürükleyecektir.

Yıllardır çeşitli çeşitli komedi filmleri izleyip gülmeye çalışıyoruz. Ne yazık ki bazı filmlerde cidden gülmeye çalışıyoruz çünkü güldürecek bir tarafları olmamalarının yanında ortaya o kadar saçma sapan konular koyuyorlar ki bazen sadece bakıyoruz, herhangi bir tepki veremiyoruz ne yazık ki… Yıllar boyunca gerek Hollywood, gerek Türk sineması olarak öylesine gereksiz filmlere ‘’komedi’’ damgasını vurduk ki, bir zaman sonra bunlara güler duruma geldik. Nedeni kaliteli yapımların olmaması, içerik itibariyle bel altı esprilerden oluşması ve ortada herhangi bir konunun olmamasıydı.

Death at a Funeral birkaç yönüyle bu filmlerden ayrılıyor ve farkını ortaya koyuyor. Kabul etmek gerekiyor ki, trajikomik bir hikâyeyi kendi lehine çevirebilecek şekilde mükemmelleştirmek yerine mükemmel fakat sıradanlaştırılan senaryosuyla ve daha farklı, daha ilgi çekici kurgu yaratabilecek şekilde oluşturabilme olanağına sahip iken biraz bunu çok fazla değerlendiremiyor ve biraz bu konuda hayal kırıklığı yaratabiliyor. Zaten yıllar boyu biz ne kurgu aradık ne de başka bir şey, sadece anlamlı bir şeyler olsun bari de gülelim dedik, geçtik.

Herhangi bir bilgi vermeden; bu film hangi ülkeye ait desek ‘’İngilizler yapmıştır abi bunu’’ dememek içten bile değil… Soğuk havada başlayan film ilerledikçe biraz daha tempo kazanıyor ve seyir zevki artmaya başlıyor. Esprilerin mantıklı ve filme serpiştirilmiş olması sayesinde biraz daha konuya ortak olabiliyor ve anlayabiliyoruz.

Matthew Macfadyen soğuk tavırlarıyla ve o müthiş aksanıyla izlerken zevk veriyor size, çok basit ama etkili bir oyunculuk sergilemiş. Alan Tudyk, film boyunca sergilediği tutum sayesinde belki de filmin en dikkat çekici karakterlerinden biri olarak göze çarpıyor.

Sonuç olarak; İngilizlerin soğuk ve güldürmek istemiyormuşçasına yaptıkları komedileri çok seviyor ve başarılı buluyorum çünkü adamların bel altı esprileri yapmak gibi bir kaygıları yok. Bu filmde olduğu gibi ortaya serpiştirilmiş esprilere gülmenizi bekliyorlar. Gereksiz koşuşturmalar, anlamsız hareketler yerine daha derli toplu, düzenli bir komedi filmi izlemek istiyorsanız kaçırmamanız gereken bir film.

Greatest Movie Scenes #25

2011-08-16T01:02:00.000+03:00

Four Minutes aka Vier Minuten [2006]

Son selamı verirken ellerin kelepçelenmesi. Sadece bu sahnesiyle değil, son 4 dakikası için bile tekrar izlemeye değer...

Best Movie Quotes #17

2011-08-15T16:42:00.000+03:00

9 [2009]

"Yanlış yola tek bir dönüş yaparsın ve sonra o dönüş yüzünden diğer tüm dönüşler yanlış olur."

This Boy’s Life [1993]

2011-08-14T13:54:00.001+03:00

Toby Wolff ve boşanmış annesi için 1950’lerin yaşamı hiç de eğlenceli değildi. Hayata tutunamamış iki özgür ruh ülkeyi bir uçtan bir uca dolaşarak Kuzeybatı Pasifik’te yerleşmeye karar verirler. Burada hayatın daha iyi olacağını umarlar. Ancak, kadının ve oğlunun hayata yeni umut tohumları atarak tutunma çabaları Dwight’la tanışmalarından sonra mahvolur.

İlk çabaların boşa çıktığı film olarak göstermek istemem ama tamamen fiyasko bir filmden bahsediyorum. Elbette elle tutulur yanlarına sonra değineceğim, ama gerek kurgu olarak, gerek hikâyeyi anlatımda tam anlamıyla rezalet. Bir ‘’x’’ kişinin biyografisini anlatan filmleri, şu sıralar daha fazla görebiliyoruz.

100.000 Olduk, İnanılmaz...

2011-08-14T02:35:00.000+03:00

Daha fazla blog kronolojisinden bahsetmeye gerek yok... 2 seneyi doldurduk ve geçiyoruz... Tıklanma sayımız 100.000 rakamına ulaştı. Elbette etrafta benimle aynı zamanda bu işe başlayan blog sahibi arkadaşlarım var. Kimileri daha çift rakamlarla uğraşırken, kimileri dörtyüzbin-beşyüzbin gibi rakamları buldu.

Amacım her izleyici kitlesine kendi yazılarımı okutabilmek, aynı zamanda aylar ve yıllar geçtikçe; okuyucuyu sıkmayan ve kendini yenileyen bir blog olmaktı. Lakin, 100.000 barajına gelmeden yaptığım blog kıvamında site olma çabası bunun içindir... Biraz değişiklik iyidir...

Dürüst olmak gerekirse, bu süre içinde en büyük pişmanlıklarımdan biri de, blog işine ilk başladığım zamanlarda aldığım isimdi. 2. yılda 100.000 rakamını aşan bu blog için keşke türkçe ve aynı zamanda orjinal bir isim koysaydım olacaktır. Dvdmovieworld blog karakteri için çok aykırı durmakta ne yazık ki... Türkçe bir isim bile değil!

Herşeye rağmen, iyisiyle kötüsüyle, blogların bir dönem engellenmesine karşın 2. yılına girdiğim bu dönemde 100.000 barajını aşmak her anlamda benim için bir mutluluk kaynağı olacaktır.

Reindeer Games [2000]

2011-08-12T13:51:00.000+03:00

Film’i; soygun filmi olarak nitelendirmek biraz yanlış gibi geldi. Çünkü film her ne kadar bu soygun üzerine kurulmuş olsada, büyük bir bölümde asıl olay gibi durmuyor. Bu onların bir hatası elbette yada tam olarak oluşturulamayan kurgunun bir hatasıda olabilir. Tüm bunları göz ardı ettikten sonra, bir sorundan bahsetmek istiyorum. Burada saymaya gerek duymadığım ve büyük olasılıkla çoğunu hatırlamadığım; 2000’li yılların başından 03’lü yıllara kadargiden bir furyadan bahsetmek istiyorum. Bu tarz düşük bütçelerle yapıldığı belli olan, ama bir o kadariyi denilebilecek seviyede olan hapishane, suç, aksiyon filmlerini bir noktada mahvetme modası. Nedendir merak ediyorum, acaba bu insanlara cidden akıl verecek birilerinin olmamasından mıdır yoksa ben yaptım, oldu bitti ye getirme çabasından mıdır? Filmin harika gittiği bir noktada, inanılmazbir sahne var ki bütün filmi kaldırıp çöpe atmanıza neden oluyor. Yazık.

Best Movie Quotes #16

2011-08-11T16:39:00.000+03:00

The Hit List [2011]

“Şaka yapsaydım, komik olur muydu?”

Scenes From The Past #8

2011-08-10T19:21:00.000+03:00

Schindler's List [1993]

İşte O liste yapılırken. Çoğuların için çoktan klasik olmuş bu filmi 2011 yılında izlemek baya ilginçti. Hakkında bu kadar konuşulan bu filmden çok daha fazlasını bekliyordum ama genede tatmin etti...

Scenes From The Past #7

2011-08-08T02:22:00.000+03:00

Inception [2010]

Kimse en iyileri beğenmez. Her filmin; beğeneni olduğu kadar beğenmeyeni de vardır...

Sinema tarihine adını çok erken yazdırmayı başaran bir yönetmenden, daha önce eşi benzeri görülmemiş bir yapıt... En ilgi çekici 10-20 sahnesinden biri olarak, bunu koymayı seçtim diyebilirim...

Greatest Movie Scenes #24

2011-08-06T19:31:00.000+03:00

Veronica Guerin [1993]

Cate Blanchett'ın 1993 yılında ortaya koyduğu tek kişilik resitali izledim. Aslında olacakları, en başından beri kestirebildiğiniz, olayların üstüne tek başına bu kadar cesurca gidebilen kadın yazarın hayatından bir kesit... Sonu; mutlu son izlemeye alışık mısınız?

1996'dan Bugüne IMDB Top List Incelemesi

2011-08-05T19:59:00.000+03:00

Imdb’nin düzenlediği; büyük bir çoğunluğun temel aldığı, hatta komik derecede; filmleri izlemeden önce bir göz atarak bir çok yanılgıya düştüğü site. Madem elimizde bu kadar hakkında konuşulan bir mal var, bunun değişik yanlarından bahsetmemek olmaz, hemde biraz geçmişe döneriz…

Karşımızdaki liste 1996 yılının sonlarına yakın bir zamandan. Listeyi kendi bilgi düzeyimde incelemek isterim…
Karşıma çıkan en dikkat çekici nokta, şu aralar kimden torpili olduğunu bilmediğim şekilde, listenin en başında babalar! Gibi duran The Godfather filmi… 2011 yılının listesinde göreceğiniz üzere [son resimde], bu aralar 1-2 numaraları paylaşan filmlerden Shawshank listenin en başlarında. Şöyle bir düşünce yolunu izlemek isterim. 1972 yapımı bir filmi, 1996 yılında izlemenin çok zor olduğunu düşünüyorum. Şu andaki internet ağını, paylaşımları, korsanı, internet hızını düşününce, o zamanlar bunun %20 sini bile bulmak çok büyük şanstı. Şu anda 1940’lı yapımlara bir tık kadar uzakken, o zaman listeye oy verenlerin 1972 yapımı bir filme ulaşmalarının zor olduğunu düşünüyorum.
Oylamanın yanında, 1.sıra ile 20. Sıra arasındaki fark sadece 0,5 puan… İlginçtir ki 2011 yılında da bu fark değişmemiş. O zamanlar 3. Sırada olan film şu anda 153. Şaşırdık mı?

Hemen 2000 yılına geçiyorum. 1996 yılından tam olarak 4 yıl sonraki listeye baktığımız zaman Godfather filmini zirvedeki yerini almışken görüyoruz. İnternetin gelişmesi olarak adlandırdığım bu tarihe kadar atılan oyların ne komik rakamlar olduğun da görebiliyoruz. 1996 ve 2000 yılında en dikkat çeken film olarak Pulp Fiction’u gösterebilirim. Bulunduğu sıraya dikkat ederek devam edelim.

2006 yılında ise işler biraz karışıyor listede. 00’ ile 06’ yılı arasındaki ‘’rakam’’ uçurumlarına dikkat edelim. 6 yıl önce sadece 30.000 oy alan Godfather, geçen 6 senede bu rakamı altıya katlıyor. Aslında durum dieğerleri içinde farklı değil. İşte bu çağ tam olarak bütün dünyanın interneti yakaladığı, bağlantıların hızlandığı ve 2004 den itibaren de herkesin her istediği filme ulaşabildiği yıllar olarak gösterebiliriz.
Dikkat çekenler olarak, listeye aniden giren The Good, The Bad and The Ugly filmini gösterebilirim. Benim IMDB sitesi ile tanışma tarihimin 2004 başları olduğunu düşünürsek, o zamandan itibaren ilk sıraları paylaşan filmlerin halen aynı yerde olduklarını söyleyebiliriz.

Ve herkesin www.imdb.com adresinden rahatlıkla ulaşabildiği liste…

Greatest Movie Scenes #23

2011-08-04T19:26:00.000+03:00

Aşk Tesadüfleri Sever [2011]

Kimilerine göre çok klişe, kimilerine göre çok bayık. Ne fark eder? Filmleri izleme nedenimiz ne kadar klişe ya da ne kadar bayık olduklarına karar vermek için değil ki...
Son sahnesi...İnanılmaz...